«Δεν βλέπω, δεν ακούω, δεν μιλάω» Το «σύνδρομο» των Τριών Πιθήκων πίσω από την Τραγωδία Μαζωνάκη(;)

Της Ζέτας Φλισκανοπούλου
«Δεν βλέπω, δεν ακούω, δεν μιλάω».
‘Όταν η ανθρώπινη ζωή θυσιάζεται στον βωμό της θεσμικής ανικανότητας, η σιωπή της πολιτείας συνιστά συνενοχή .Οι αποκαλύψεις γύρω από τις συνθήκες κάτω από τις οποίες ο Γιώργος Μαζωνάκης έχασε την ζωή του σε ιατρείο στο Κολωνάκι, φέρνουν στην επιφάνεια μια ζοφερή πραγματικότητα και ξεγυμνώνουν με τον πιο σκληρό τρόπο ένα ανεύθυνο πολιτικό σύστημα, το οποίο αδυνατεί να συντονίσει στοιχειώδεις ελέγχους και να λάβει δραστικά μέτρα.
«Δεν βλέπω, δεν ακούω, δεν μιλάω»
Η τραγική κατάληξη του Γιώργου Μαζωνάκη δεν ήταν απλώς το αποτέλεσμα ενός ανύπαρκτου ελεγκτικού μηχανισμού, αλλά το αποτέλεσμα ενός συστήματος που θρέφεται από τις «υψηλές γνωριμίες». Όταν οι εμπλεκόμενοι γιατροί του ιατρείου του Κολωνακίου διατηρούν φιλικούς και κοινωνικούς δεσμούς με υπουργούς και στελέχη της κυβέρνησης, τα «παραθυράκια» του νόμου παύουν να είναι τυχαία και μετατρέπονται σε «ασπίδα προστασίας».
«Δεν βλέπω, δεν ακούω, δεν μιλάω»
Το κράτος γνώριζε, αλλά επέλεγε να κάνει τον «τρίτο πίθηκο». Η παραδοχή των ίδιων των αρμόδιων υπουργών ότι υπάρχουν «κενά στο σύστημα» αποτελεί ομολογία αποτυχίας και όχι λύση. Η πολιτειακή συγκάλυψη που ακολουθεί κάθε τέτοια τραγωδία συνοδεύεται από μια εκκωφαντική τηλεοπτική κοροϊδία, με τους εμπλεκόμενους φορείς να προσπαθούν να μας πείσουν ότι θα βάλουν το «μαχαίρι στο κόκκαλο.»Στην πράξη, όμως, φαίνεται ότι τα δραστικά μέτρα απουσιάζουν και οι απαραίτητοι έλεγχοι παραμένουν στα χαρτιά, αφήνοντας τους πολίτες εκτεθειμένους και οργισμένους.
«Δεν βλέπω, δεν ακούω, δεν μιλάω»
Στο θέατρο της πολιτικής εξουσίας, η στρατηγική των «τριών σοφών πιθήκων» αποτελεί το πιο δοκιμασμένο εργαλείο διαχείρισης κρίσεων. Η πολιτειακή συγκάλυψη σκανδάλων, παραβάσεων ή εγκλημάτων δεν βασίζεται πλέον στην πλήρη εξαφάνιση των στοιχείων, αλλά στη συστηματική άρνηση των θεσμών να τα αναγνωρίσουν.
Με το να «μην βλέπουν» τις αποδείξεις και να «μην μιλούν» για τις ευθύνες, οι κρατικές δομές προστατεύουν τον εαυτό τους, αφήνοντας την κοινωνία να αναρωτιέται αν το κράτος δικαίου είναι τυφλό από αρχή η από σκοπιμότητα.
«Δεν βλέπω, δεν ακούω, δεν μιλάω»
Όταν η κλασική αυτή φράση παύει να αποτελεί στάση ατομικής απάθειας και μετατρέπεται σε επίσημο δόγμα των κρατικών λειτουργιών, τότε η δημοκρατία νοσεί βαθιά. Η πολιτειακή συγκάλυψη δεν είναι μια προσπάθεια αποφυγής πολιτικού κόστους, είναι μια οργανωμένη επιχείρηση θεσμικής εθελοτυφλίας.
Όταν οι ελεγκτικοί μηχανισμοί κλείνουν τα μάτια και ελπίζω ότι η δικαιοσύνη δεν κλείνει τα αυτιά, το κράτος δικαίου παραχωρεί τη θέση του σε μια ιδιότυπη κρατική ομερτά , όπου η αλήθεια θυσιάζεται στον βωμό της εξουσίας.
«Δεν βλέπω, δεν ακούω, δεν μιλάω»
Η τραγική κατάληξη του Γιώργου Μαζωνάκη, δεν ήταν ένα τυχαίο, μεμονωμένο περιστατικό, αλλά το προδιαγεγραμμένο αποτέλεσμα ενός ανύπαρκτου ελεγκτικού μηχανισμού. Επί χρόνια , το θολό τοπίο γύρω από τις ιδιωτικές κλινικές και τα ιατρεία «αντιγήρανσης» παραμένει μια γκρίζα ζώνη με τους αρμόδιους φορείς και το πολιτικό σύστημα να επιλέγουν να κλείνουν τα μάτια μπροστά στη λειτουργία παράνομων δομών που χρησιμοποιούν μη εγκεκριμένες συσκευές και μεθόδους, θέτοντας σε άμεσο κίνδυνο ανθρώπινες ζωές.
Είναι πραγματικά θλιβερό, αν όχι τραγικό, να παρακολουθεί κανείς πως ένας βαθιά πνευματικός ιαπωνικός συμβολισμός με τους «τρεις σοφούς πιθήκους», ηθικής, καθαρότητας και αυτοπροστασίας από το κακό, η δυτική κοινωνία να τους μετατρέπει στο απόλυτο άλλοθι της απάθειας . Μια διδασκαλία που γεννήθηκε για να εξυψώσει την ανθρώπινη συνείδηση, κατέληξε να γίνει το σήμα κατατεθέν των βολεμένων και των συνενόχων.
«Δεν βλέπω, δεν ακούω, δεν μιλάω»
Στην Ιαπωνική κουλτούρα υπάρχει η φράση «Mizu no Kokoro»- το «Μυαλό σαν το Νερό» .Αυτή η φράση σηματοδοτεί μια συνείδηση τόσο καθαρή και διαυγή, που λειτουργεί σαν καθρέφτης, αντανακλώντας την αλήθεια γυμνή, χωρίς παραμορφώσεις και σκοπιμότητες. Ίσως είναι καιρός ως κοινωνία να απαιτήσουμε από την εξουσία να αποβάλει την υποκρισία των τριών πιθήκων και να κοιταχτεί σε αυτόν τον καθαρό καθρέφτη. Μόνο όταν το πολιτικό σύστημα αποκτήσει τη διαφάνεια του νερού, η αλήθεια θα πάψει να θυσιάζεται και η δικαιοσύνη θα βρει, επιτέλους, τον δρόμο της.



