Ετήσια επίδειξη TAEKWONDO Αθλητικού Συλλόγου ΓΑΙΑ: Η γιορτή της ψυχής, του πείσματος και της επιμονής των αθλητών
Γράφει η Ζέτα Φλισκανοπούλου
Κάποιες φορές είναι δύσκολο να συνδυάσεις την αρθρογραφική σου ιδιότητα με αυτήν του αντικειμενικού κριτή, ειδικά όταν εμπλέκεσαι συναισθηματικά. Κάτι αντίστοιχο μου συνέβη στην ετήσια επίδειξη Taekwondo του Αθλητικού Συλλόγου ΓΑΙΑ.
Η αυλαία μιας ακόμα απαιτητικής χρονιάς έπεσε παραδοσιακά με την καθιερωμένη τελετή λήξης στο θέατρο Μαίρη Αρώνη. Μπορεί λοιπόν το θέαμα να αποτελεί το μέσο προβολής, αλλά ο πραγματικός σκοπός και η ουσία βρίσκονταν στη γιορτή της προσπάθειας και στην ανταμοιβή των αθλητών.
Η μουσική, ο φωτισμός, οι συγχρονισμένες κινήσεις και οι δύσκολες τεχνικές από το οργανωμένο και εντυπωσιακό θέαμα σίγουρα έδειξαν για άλλη μια φορά την ποιότητα του Συλλόγου, μεγαλύτερη σημασία όμως στην χθεσινή αυτή γιορτή ήταν η επιβράβευση του κόπου των αθλητών, μια ολόκληρης χρονιάς , με πίεση, προπονήσεις και αγώνες.
Σε αυτή τη γιορτινή στιγμή, τα φώτα στράφηκαν στο τερέν και οι κερκίδες γέμισαν με βλέμματα γεμάτα προσδοκία. Μάτια που δεν έπεσαν στην αόρατη παγίδα που συχνά απειλεί να κλέψει τη μαγεία της βραδιάς: το άγχος για την «άρτια» εκτέλεση των τεχνικών και το κυνήγι ενός αψεγάδιαστου θεάματος. Η προσοχή τους δεν εγκλωβίστηκε στο αν ένα σπάσιμο ξύλου θα πετύχει με την πρώτη ή αν μια τεχνική κίνηση θα είναι ρομποτικά τέλεια, δεν χάθηκε το πραγματικό νόημα.
Η ετήσια επίδειξη δεν ήταν μια ψυχρή εξέταση δυνατοτήτων, ούτε ένας τελικός αγώνας με κριτές. Ήταν ο μεγάλος επίλογος μιας διαδρομής γεμάτης ιδρώτα, πτώσεις, επιμονής και προσωπικές υπερβάσεις. Ήταν η στιγμή που κάθε αθλητής και αθλήτρια ανέβηκε στο τερέν όχι για να κριθεί, αλλά για να χειροκροτηθεί για το δικαίωμα του να προσπαθεί, να κάνει λάθος και να σηκώνεται ξανά.
Η επιμονή, η εξέλιξη και η ομαδικότητα έχει πάντα πολύ μεγαλύτερη αξία από την αψεγάδιαστη «βιτρίνα».Το κοινό ενθουσιάστηκε περισσότερο από τη ζωντάνια και τη δυναμική των αθλητών, από το πάθος τους και την επιμονή τους. Σε κάθε δεύτερη προσπάθεια δύσκολων τεχνικών το χειροκρότημα είχε διπλάσια αξία και το έδιναν αβίαστα. Η αντίδραση στο «λάθος» και η επιμονή του να προσπαθείς ξανά είναι ακριβώς η στιγμή που δείχνει τους αληθινούς μαχητές του Tae Kwon Do.
Κλείνω τα μάτια και γυρνάω τον χρόνο 13 χρόνια πίσω. Απομονώνω την όποια πίεση των μεγαλύτερων σε ηλικία αθλητών και κοιτάζω στα μάτια τους μικρούς αθλητές, θυμάμαι αμέσως γιατί κάποιος ξεκινά τον αθλητισμό: για το παιχνίδι, την παρέα και τη χαρά της δημιουργίας. Θυμάμαι ξανά ότι για ένα παιδί, η τελετή λήξης είναι η δική του μεγάλη στιγμή να νιώσει «ήρωας» μπροστά στους ανθρώπους που αγαπά. Δεν το νοιάζει αν η γωνία του λακτίσματός του είναι μοιρογνωμονικά σωστή, αλλά το αν θα καταφέρει να μοιραστεί τον ενθουσιασμό του με τους συναθλητές του και να εισπράξει ένα ζεστό βλέμμα αποδοχής.
Παιδικές ψυχές δίχως το άγχος της αψεγάδιαστης παρουσίασης, και δίχως να τους κλέβετε ο αυθορμητισμός. Η ομορφιά που κρύβεται στην προσπάθεια, στο πείσμα της δεύτερης δοκιμής και στο πηγαίο γέλιο μετά από ένα μπέρδεμα. Παιδιά που αγωνίστηκαν χωρίς τον φόβο του λάθους, που απέκτησαν μια βαθιά, εσωτερική αυτοπεποίθηση που θα τα συντροφεύει για πάντα
Σκέφτομαι 13 χρόνια μετά πως το Tae Kwon Do δεν είναι απλώς ένα σύνολο από λακτίσματα και γροθιές· είναι ένας δρόμος ζωής, μια φιλοσοφία που σμιλεύει χαρακτήρες. Στην σκηνή της ετήσιας επίδειξης δεν υπάρχουν «καλοί» και «κακοί» αθλητές. Υπάρχουν μόνο άνθρωποι —μικροί και μεγάλοι— που μοιράζονται το ίδιο πάθος. Είναι η μοναδική αυτή στιγμή που η προσπάθεια του αρχάριου με τη λευκή ζώνη έχει την ίδια ακριβώς αξία με την τεχνική του έμπειρου πρωταθλητή. Μια συμπεριληπτική γιορτή που αγκαλιάζει τον φόβο, την προσδοκία, το τρακ και την ιδιαιτερότητα του κάθε παιδιού, θυμίζοντάς μας ότι στον αθλητισμό όλοι έχουν θέση και όλοι έχουν δικαίωμα να λάμψουν
Το πραγματικό μεγαλείο αυτής της βραδιάς κρύβεται στο πείσμα των αθλητών . Στο βλέμμα που αστράφτει όταν μια δοκιμασία δυσκολεύει. Στη βαθιά ανάσα πριν τη δυνατή κραυγή Kihap. Στο χέρι που απλώνει ο ένας στον άλλον μετά από μια πτώση. Αυτό το πείσμα δεν γεννιέται από την επιθυμία για ένα χειροκρότημα, αλλά από τα αμέτρητα απογεύματα προπόνησης, όπου έμαθαν να ξεπερνούν την κούραση και τις αμφιβολίες τους. Όταν λοιπόν θα σβήσουν τα φώτα της γιορτής, αυτό που θα μείνει χαραγμένο στις καρδιές όλων δεν θα είναι η γεωμετρική ακρίβεια των κινήσεων, αλλά το αποτύπωμα της ψυχής τους. Γιατί οι αληθινοί μαχητές δεν κρίνονται από το αν είναι αψεγάδιαστοι, αλλά από το πόσο βαθιά αγαπούν τη διαδρομή, πόσο σέβονται τον διπλανό τους και πόσο πεισματικά επιλέγουν να προχωρούν μπροστά. Και αυτό είναι το πιο όμορφο «ευχαριστώ» για τη χρονιά που πέρασε.
