Δεν είναι «εγκληματική απροσεξία» είναι αδιαφορία για την αξία της ζωής
Της Ζέτας Φλισκανοπούλου
«…Είναι ο χάρακας με τον οποίο υποβιβάζω όλα τα πράγματα τώρα σκληρός και θρυμματισμένος από τη γνώση που κάποτε καθόταν, ένα ύφασμα στο πυρετώδες μέτωπο… Μπορώ να τα αφήσω και τα δυο ήσυχα; Αυτή η ασταθής πίστη και αυτή η επιστήμη του πανεπιστημίου που φωνάζει από το πίσω μέρος της τάξης…» (Renee Nicole Macklin-βραβείο Αcademy of American Poets Prize)
Αυτή η «ασταθής πίστη» που φωνάζει ότι η δολοφονία της 36χρονης Renee Nicole Macklin στη Μινεσότα από πράκτορα της Υπηρεσίας Μετανάστευσης και Τελωνείων (ICE) δεν ήταν «πράξη αυτοάμυνας», όπως υποστηρίζει το Υπουργείο Εξωτερικών Ασφαλείας των ΗΠΑ, ούτε «εγκληματική απροσεξία», ήταν και είναι αδιαφορία για την αξία της ζωής.
H χαρακτηρισμένη από αξιωματούχους της κυβέρνησης Donald Trump, «Εγχώρια τρομοκράτισσα» ήταν «ποιήτρια, συγγραφέας, σύζυγος και μαμά και απαίσια καθαρίστρια από το Κολοράντο, ζώντας/βιώνοντας τη Μινεάπολη, Μινεσότα», όπως έγραφε σε ιδιωτικό της λογαριασμό στο Instagram.Μητέρα τριών παιδιών, δεν είχε ποτέ κατηγορηθεί για οποιοδήποτε αδίκημα. Είχε μόλις αφήσει τον 6χρονο γιο της στο σχολείο και επέστρεφε στο σπίτι της.
Η χρήση θανατηφόρας βίας σε μια επιχείρηση που δεν αφορούσε άμεση απειλή για τη ζωή τρίτων καταδεικνύει, μια νοοτροπία όπου η ζωή των πολιτών θεωρείται δευτερεύουσα μπροστά στην επιβολή της εξουσίας .
Ο δε πράκτορας που την δολοφόνησε τέθηκε σε άδεια με αποδοχές, γεγονός που ερμηνεύεται ως έλλειψη λογοδοσίας. Το γεγονός ότι το κράτος των ΗΠΑ, έσπευσε να χαρακτηρίσει το συμβάν ως «νόμιμη άμυνα» πριν την ολοκλήρωση ανεξάρτητης έρευνας, θεωρείται από την κοινωνία των πολιτών ως μια προσπάθεια κανονικοποίησης της αστυνομικής βίας .
Αυτά τα περιστατικά είναι που τροφοδοτούν το αίσθημα μας, ότι η κρατική μηχανή λειτουργεί συχνά με δομική αδιαφορία, μετατρέποντας την ανθρώπινη απώλεια σε ένα απλό «γραφειοκρατικό συμβάν».
«H ανθρωπότητα κινδυνεύει να «υπνοβατήσει σε ένα δυστοπικό μέλλον»
Καθώς τοπικοί αξιωματούχοι στη Μινεάπολη κάλεσαν τις ομοσπονδιακές αρχές μετανάστευσης να εγκαταλείψουν την πόλη, η κυβέρνηση Trump αναπτύσσει περισσότερους από 100 επιπλέον πράκτορες και αξιωματικούς της Τελωνειακής και Συνοριακής Προστασίας των ΗΠΑ στη Μινεσότα. Το Υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας μετακινεί προσωπικό από το Σικάγο και τη Νέα Ορλεάνη για να ενισχύσει τις ομοσπονδιακές επιχειρήσεις .
Ο Πρόεδρος Trump χρησιμοποίησε μια διάταξη που του επιτρέπει να αναλάβει ο ίδιος τον έλεγχό της, θέτοντας υπό ομοσπονδιακή διοίκηση την Εθνοφρουρά,
Ο νόμος που θέτει τα στρατεύματα της Εθνοφρουράς υπό ομοσπονδιακή διοίκηση, ορίζει ότι αυτό μπορεί να γίνει μόνο σε ορισμένες περιπτώσεις.
Αυτές περιλαμβάνουν:
- περιπτώσεις εισβολής ή κινδύνου εισβολής στις ΗΠΑ,
- περιστατικά εξέγερσης ή κινδύνου εξέγερσης κατά της εξουσίας της κυβέρνησης των ΗΠΑ
- όταν ο Πρόεδρος δεν είναι σε θέση να εκτελέσει νόμους των ΗΠΑ με τις τακτικές δυνάμεις.
Για ακόμα μια φορά γινόμαστε μάρτυρες αυτού του μείγματος ιδεολογικής σύγχυσης, ατομικισμού, και έλλειψης δημοκρατικής λογοδοσίας, όπου το συμφέρον των λίγων υπερισχύει του κοινού καλού.
Πολιτικοί που αδιαφορούν για την αξία της ζωής των πολιτών τους εκδηλώνοντας αυτή την αδιαφορία μέσω πολιτικών που θυσιάζουν την ανθρώπινη ζωή και ευημερία στο βωμό του οικονομικού κέρδους ή της πολιτικής σκοπιμότητας, επιλέγοντας κερδοφόρες αλλά επικίνδυνες δραστηριότητες, αποδυναμώνοντας τα κοινωνικά κράτη πρόνοιας.
Οι αναφορές διεθνών οργανισμών και αναλυτών για το 2026 περιγράφουν μια κατάσταση που φέρει πολλά από τα χαρακτηριστικά ενός δυστοπικού περιβάλλοντος, εστιάζοντας στην κατάρρευση των δημοκρατικών προτύπων και την αύξηση της κρατικής καταστολής.
Στις αρχές του 2026, εκτιμάται ότι το 72% του παγκόσμιου πληθυσμού (περίπου 5,8 δισεκατομμύρια άνθρωποι) ζει υπό αυταρχικά καθεστώτα. Η τάση αυτή χαρακτηρίζεται από τη χρήση «δημοκρατικών προσχημάτων» (όπως ελεγχόμενες εκλογές) για την εδραίωση απολυταρχικής εξουσίας.
Ο Ύπατος Αρμοστής του ΟΗΕ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα χαρακτήρισε την τρέχουσα κατάσταση ως μια «επικίνδυνη νέα κανονικότητα», προειδοποιώντας ότι η ανθρωπότητα κινδυνεύει να «υπνοβατήσει σε ένα δυστοπικό μέλλον» αν δεν ανατραπεί η αδιαφορία για την ανθρώπινη ζωή και η εξάπλωση της παραπληροφόρησης.
Έχει φτάσει η ώρα της αλλαγής τους αφηγήματος και της απόρριψης της ρητορικής που παρουσιάζει ζωές ανθρώπων ως «αναλώσιμες» ή «επικίνδυνες». Η πολιτική ηγεσία που θα βασίζεται στα ανθρώπινα δικαιώματα είναι το μόνο αντίδοτο στον διχασμό και την αδιαφορία.
Απέναντι στον αυταρχισμό χρειάζεται προώθηση της δημοκρατικής κουλτούρας και εκπαίδευση στα ανθρώπινα δικαιώματα για την ενδυνάμωση των πολιτών.
Η πρόκληση για τη νέα χρονιά είναι η μετατροπή της «ασταθούς πίστης» σε συστηματική πίεση, ώστε να κλείσει το χάσμα μεταξύ της πολιτικής ρητορικής και της προστασίας της ανθρώπινης ζωής.
