H Aλήθεια στον πόλεμο είναι πάντα το πρώτο θύμα! «Είστε ηλίθιοι ή κοροϊδεύετε τον κόσμο ότι ο πόλεμος στο Ιράν γίνεται για την ανατροπή του θεοκρατικού καθεστώτος;»

Της Ζέτας Φλισκανοπούλου

Φιλοσοφική και υπαρξιακή παραδοχή του Πρωθυπουργού μας στην ενημέρωση  στη Βουλή για τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή: « Η μόνη βεβαιότητα είναι η διεθνής αβεβαιότητα».

Σαν να λέμε «Αφού αμφιβάλλω, πρέπει να υπάρχω», μια διαπίστωση που συνδέεται άρρηκτα με τη θεμελιώδη καρτεσιανή ιδέα   «Σκέφτομαι, άρα  υπάρχω» και, κατ΄επέκταση με το καίριο ερώτημα που έθεσε ο Κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΚΚΕ,  Αθανάσιος Παφίλης  στη Βουλή: «Είστε ηλίθιοι ή κοροϊδεύετε τον κόσμο ότι ο πόλεμος στο Ιράν γίνεται για την ανατροπή του θεοκρατικού καθεστώτος;»

Η μόνη βεβαιότητα, λοιπόν, είναι ότι η επίκληση της αβεβαιότητας αποτελεί την απόλυτη ομολογία πολιτικής σκοπιμότητας.

Η χρήση της αβεβαιότητας ως πολιτικό επιχείρημα είναι μια κλασική στρατηγική ,με την οποία η εξουσία βαφτίζει την αστάθεια ως τη «μόνη σταθερά». Αν τα πάντα παρουσιάζονται ως αβέβαια και χαοτικά διεθνώς, τότε η κυβέρνηση αποποιείται κάθε ευθύνη για τις εγχώριες επιπτώσεις: την ακρίβεια και την ανασφάλεια. Ο φταίχτης θα είναι πάντα το «απρόβλεπτο χάος».

Αν  πάλι εμείς, ως πολίτες, εθιστούμε στην ιδέα ότι η κρίση είναι η φυσιολογική κατάσταση των πραγμάτων, η εξουσία  υπολογίζει ότι θα πάψουμε να διεκδικούμε σταθερότητα και θα αρκεστούμε στην απλή «διαχείριση της ζημιάς». Αν λοιπόν «όλα είναι αβέβαια», τότε και ο σκοπός του πολέμου- στην συγκεκριμένη περίπτωση ο «εκδημοκρατισμός»- παρουσιάζεται εντέχνως ως κάτι ρευστό. Η αλήθεια θολώνει εσκεμμένα, ώστε να μη μπορούμε  να κατηγορήσουμε κάποιον ούτε για «ηλιθιότητα» ούτε για «κοροϊδία», αφού «κανείς δεν ξέρει τίποτα σίγουρα».

Στην πραγματικότητα, η γεωπολιτική είναι το ακριβώς αντίθετο της αβεβαιότητας: είναι ένας ψυχρός υπολογισμός συμφερόντων για την ενέργεια, τους δρόμους του εμπορίου και την επιρροή. Η ρητορική της αβεβαιότητας είναι απλώς το προπέτασμα καπνού για να μη συζητηθούν αυτοί οι υπολογισμοί στο Κοινοβούλιο.

Κάπως έτσι αναδεικνύεται η απόσταση ανάμεσα στην οντολογική αγωνία —το να υπάρχουμε μέσα στο άγνωστο— και την πολιτική κυνικότητα: τη διαχείριση της αλήθειας σε καιρό πολέμου. Όταν η ηγεσία μετατρέπει την αβεβαιότητα σε «βεβαιότητα», ουσιαστικά μεταφέρει το βάρος της επιβίωσης από το κράτος σε εμάς.

Για να ζήσει, λοιπόν, κανείς μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η «βεβαιότητα» στην οποία οφείλει να βασιστεί δεν είναι μια εξωτερική πληροφορία, αλλά μια εσωτερική πνευματική στάση. Όπως ο Καρτέσιος χρησιμοποίησε την αμφιβολία ως εργαλείο για να βρει την αλήθεια, έτσι κι εμείς σήμερα οφείλουμε να χρησιμοποιήσουμε την αμφισβήτηση ως τη μόνη σταθερή βάση απέναντι στην προπαγάνδα.

Όταν τα συστήματα συγκρούονται βίαια, η μόνη βεβαιότητα είναι η διατήρηση της προσωπικής μας ανθρωπιάς. Σε έναν κόσμο όπου οι πύραυλοι επαληθεύουν την «αβεβαιότητα» του Πρωθυπουργού, η μόνη αδιαπραγμάτευτη αξία παραμένει η ανθρώπινη ζωή, ανεξάρτητα από τους γεωπολιτικούς σχεδιασμούς των «ευφυών» ή των «ηλιθίων».

Η μόνη βεβαιότητα είναι ότι η αλήθεια είναι πάντα το πρώτο θύμα. Για να ζήσουμε, λοιπόν, ας βασιστούμε στη βεβαιότητα ότι εμείς είμαστε ο κριτής των γεγονότων και όχι ο παθητικός δέκτης τους.